Düğün fotoğraflarını teslim ettiğimde gelinlerin mutluluktan gözlerinin dolmasına alışığım. Ve onlara hak veriyorum. O en mutlu günlerinde, koşuşturmaca yüzünden doya doya yaşayamadıkları akıp giden zamanı, sevinci, dostluğu, komediyi, herşeyi, fotoğraflarını görünce capacanlı tekrar yaşıyorlar. Biraz sadistçe gelir mi bilmiyorum ama :) kendi albümlerinin sayfalarını çeviren gelinlerimin mutluluk gözyaşları bana bir çeşit tatmin veriyor. O günü en canlı  ve en kalıcı şekilde belgeleyebildiğimin göstergesi bence o gözyaşları.

Birkaç gün önce Banu Kalaycı‘nın kendi düğün fotoğrafları üzerine bana yaptığı yorumu aldım.  Ve bu sefer benim gözlerim doldu. Banu o muhteşem kalemiyle (ya da klavyesiyle mi demeliyim) o kadar güzel yazmıştı ki düşündüklerini, sanki beni ağlatarak diğer gelinlerimin intikamını almaktı amacı. Banu’nun yorumunu siz de okuyun istedim. Diğer yazılarını henüz görmediyseniz yeteneğiyle tanışmanız için. Tabi biraz da kendimi pohpohlamak için :)

Fotoğrafsız blog yazısı olmaz diyerek düğünden 1-2 kare daha ekliyorum.

Banu ile bundan 3 sene önce Esra ve Aykut’un düğününde tanışmıştım. Kendisi Esra’nın baş nedimesi idi. O düğünde görevini nasıl hakkıyla yerine getirdiğini, hatta görev tanımını bir adım ileri taşıyarak, nikahı kıyan Gurmukh’un sözlerini misafirlere tercüme etme işini de üstlendiğini gayet net hatırlıyorum. Bu yüzden, 3 senenin ardından kendi düğünü için beni aradığında gerçekten heyecanlanmıştım :)

Aradan geçen zaman içinde Banu, İngilizce öğretmenliğini bırakmış, bireysel yaşam ve gelişim koçluğu yapmaya, bu konuda workshop’lar düzenlemeye, kendi blogundan takipçilerine hitap etmeye başlamıştı. Öğretilerini özetlediği kitabı Dünyaları Ben Yarattım raflardaki yerini almıştı. Artık insanlara bir yabancı dil değil, kendilerini bulmayı öğretiyordu. Kendisi ise Emre’yi bulmuştu.

Yazma işini bu konudaki yeteneği belgelenmiş olan Banu’ya bırakarak düğün gününün hikayesine dönsem iyi olacak. Önce aktörleri tanıyalım. Karşınızda Banu;

Esas oğlan Emre…

Banu’nun sevgi dolu annesi Zuhal Hanım…

Banu’nun esprili oğlu Batuhan…

Emre ve Batuhan’ın dostluğu çoğu baba-oğul ilişkisini kıskandıracak düzeydeydi

Emre’nin berberinden Banu’nun kuaförüne döndüğümde, heyecanın artmakta olduğunu gördüm.

Bir oğul annesini işte bu kadar sever

… ve onu gelinlikler içinde gördüğünde işte böyle hisseder

Eve döndüğümüzde Zuhal Hanım’ı kızını merakla bekler bulduk

Zaman zaman gözleri de doldu elbette.

Gözleri dolan sadece o değildi.

Kim ne derse desin, Banu’nun bence en güzel fotoğraflarından biri bu. Çünkü Banu burada suretini değil, en güçlü hislerini bizlere gösteriyor. Arabanın penceresinden annesiyle vedalaşırken yüzündeki duygunun yoğunluğunda yapmacıklıktan eser yok. Bu sırada üçüncü nesil arka koltuktan bu duygulara ortak oluyor.

Tabi mutluluk gözyaşları kısa sürede yerini gülücüklere bırakıyor. Çok şık bir gözlüğün de yardımıyla :)

Gecenin detaylarına çok fazla girmeyeceğim. Sadece gecenin sonunda, Emre’nin arkadaşları tarafından gaddarca havuza atıldığını, ve bunu gören Banu’nun da aşkının peşinden havuza atladığını belirtsem yeterli olur sanırım :)

Banu’yu 3 yıl önce bir düğünde havuz kenarında otururken fotoğraflamıştım. 3 yıl sonra, kendi düğününde, yine havuz kenarında, bu sefer ıslak vaziyette objektifime yakalandı. Karşılaştıralım;

Mutluluklar Banu ve Emre. Bu sevginiz hiç bitmesin.