Banu ile bundan 3 sene önce Esra ve Aykut’un düğününde tanışmıştım. Kendisi Esra’nın baş nedimesi idi. O düğünde görevini nasıl hakkıyla yerine getirdiğini, hatta görev tanımını bir adım ileri taşıyarak, nikahı kıyan Gurmukh’un sözlerini misafirlere tercüme etme işini de üstlendiğini gayet net hatırlıyorum. Bu yüzden, 3 senenin ardından kendi düğünü için beni aradığında gerçekten heyecanlanmıştım

Aradan geçen zaman içinde Banu, İngilizce öğretmenliğini bırakmış, bireysel yaşam ve gelişim koçluğu yapmaya, bu konuda workshop’lar düzenlemeye, kendi blogundan takipçilerine hitap etmeye başlamıştı. Öğretilerini özetlediği kitabı Dünyaları Ben Yarattım raflardaki yerini almıştı. Artık insanlara bir yabancı dil değil, kendilerini bulmayı öğretiyordu. Kendisi ise Emre’yi bulmuştu.

Yazma işini bu konudaki yeteneği belgelenmiş olan Banu’ya bırakarak düğün gününün hikayesine dönsem iyi olacak. Önce aktörleri tanıyalım. Karşınızda Banu;

Banu’nun sevgi dolu annesi Zuhal Hanım…

Banu’nun esprili oğlu Batuhan…

Emre’nin berberinden Banu’nun kuaförüne döndüğümde, heyecanın artmakta olduğunu gördüm.

Bir oğul annesini işte bu kadar sever

… ve onu gelinlikler içinde gördüğünde işte böyle hisseder

Eve döndüğümüzde Zuhal Hanım’ı kızını merakla bekler bulduk

Zaman zaman gözleri de doldu elbette.

Gözleri dolan sadece o değildi.

Kim ne derse desin, Banu’nun bence en güzel fotoğraflarından biri bu. Çünkü Banu burada suretini değil, en güçlü hislerini bizlere gösteriyor. Arabanın penceresinden annesiyle vedalaşırken yüzündeki duygunun yoğunluğunda yapmacıklıktan eser yok. Bu sırada üçüncü nesil arka koltuktan bu duygulara ortak oluyor.

Tabi mutluluk gözyaşları kısa sürede yerini gülücüklere bırakıyor. Çok şık bir gözlüğün de yardımıyla

Banu’yu 3 yıl önce bir düğünde havuz kenarında otururken fotoğraflamıştım. 3 yıl sonra, kendi düğününde, yine havuz kenarında, bu sefer ıslak vaziyette objektifime yakalandı. Karşılaştıralım;